Lente kriebels, (2)

Mooie dunne vrouwen, vaak ook nog jong, in de mooiste yoga kleding en super lenig. Tja ….is dat realiteit? Zelf voldoe ik allang niet meer aan dit beeld. In de danswereld waar ik uit kom was dat eigenlijk ook wel het ideaal. Ik zie het terugkomen in de yogawereld.  Yoga docenten die gezegend zijn met een prachtig acrobatisch lijf zie je in ieder geval in de bladen, de filmpjes en ook echt in de lessituaties!

De acrobatische houdingen kunnen als prachtig voorbeeld dienen en ook stimuleren om zelf zover te komen. Leuk voor de jonge generatie. En fantastisch als je dat ook heel relaxed kan. Ik zie om mij heen echter gewone vrouwen en mannen die dit gewoon niet kunnen en nooit zullen bereiken. Er wordt ons dan ook verteld dat dit niet het ”doel“ is van de yoga.  

Ik ben niet meer zo dun, redelijk lenig en niet in staat om mij in allerlei acrobatisch houdingen te laten zijn. Niet bepaald het ideaalbeeld van een yoga/pilates docent. Ik kan wel goed lesgeven, overbrengen wat bedoeld word,  nog steeds best lenig en een scherp oog en intuïtie om te corrigeren waar dat nodig is. Mensen laten kijken naar binnen en zichzelf.  Ondersteunt door 25 jaar ervaring lesgeven.

Gelukkig zie ik een rol voor mijzelf weggelegd waarbij duidelijk is dat het niet allemaal zo dun en superlenig hoeft te zijn. Het lichaam verandert nu eenmaal bij het ouder worden. Voor veel leerlingen misschien wel een weldaad om te zien dat het ook zo kan. Op een ontspannen manier omgaan met je lijf, lief zijn voor jezelf en mild. Doen wat gezond is met respect voor je fysieke en mentale grenzen.  

Ondanks dat ik mijzelf nog wel eens betrap op het feit dat ideaalbeeld stiekem toch wel te willen is er ook het besef dat het veel relaxter is om gewoon jezelf te zijn. Met pijnlijke gewrichten zo nu en dan, een beetje overgewicht(au dat doet een beetje pijn om te erkennen) en een geheugen dat wat minder goed werkt.