Een pleidooi voor Compassie

Op 15 april j.l een thema in Tegenlicht waar Compassie als oplossing aangedragen word als oplossing voor de individualisering van de westerse maatschappij.
‘” Hoe overwinnen we toenemende vervreemding, eenzaamheid en ecologische rampspoed? Er is een nieuw verhaal nodig om de samenleving te bevrijden van het allesoverheersende rendementsdenken. De invloedrijke Britse denker George Monbiot heeft antwoorden hoe we uit deze puinhoop komen. We moeten onze relatie tot de natuur, de medemens, de gemeenschap, de politiek, en vooral tot onszelf opnieuw uitvinden.”
“Hij ziet een psychische ineenstorting in de Westerse wereld, die zich manifesteert in toenemende eenzaamheid, obesitas, medicijngebruik, zelfmoord bij jongeren en gedwongen opnames. Wat is de uitweg uit de puinhoop? Monbiot noemt dat ‘the politics of belonging’: De mens moet zichzelf, zijn naaste en zijn relatie tot de natuur hervinden en herwinnen.”

Ik concludeer hier uit dat we bij onszelf als individu moeten starten en compassie uit kunnen dragen naar de omgeving waarin wij leven. Doormiddel van allerlei initiatieven te ontwikkelen die wij als groep, gemeenschap en mens dragen en waarvoor we gezamenlijk verantwoordelijk zijn.
Het eerste woord dat opkomt is verbinding. Compassie zorgt voor een gevoel van verbonden zijn met het mens zijn in al zijn facetten.

Wat is Compassie?
Compassie wordt vaak gebruikt als uitdrukking voor mededogen wat betekent, het vermogen om je betrokken te voelen bij pijn en lijden van de ander (en jezelf), het ziet en erkend en daarmee ook het universele menszijn. Het gaat samen met de wens deze pijn te verlichten en de bereidheid daarin verantwoordelijkheid te nemen. Het is geen medelijden waarbij je meegezogen word in het samen in de put zitten en meehuilen. Het begrip compassie komt vooral uit de Boeddhistische stroming.
Het is mogelijk om Compassie te trainen en daarmee iets in de hersenen te veranderen waardoor je gevoeliger word in dat specifieke gebied. Dat kan via een Compassie training gebaseerd op mindfulness en meditaties gericht op compassie. Het kan ook door je in te zetten voor bepaalde projecten of bezigheden waardoor verbinding ontstaat en mensen samenbrengt. Niet kortstondig maar duurzaam.
Door o.a prioriteiten te geven aan de duurzame natuurlijke omgeving in plaats van het verdien model.